Een Levensverhaal
Een Levensverhaal | Comments(0)
Gewoon uit verveling…
Een kleine meid uit Woudrichem
Wilde heel graag naar Doetinchem
Ze liftte mee
Bij haar toekomstige man in Gorinchem…
Een Levensverhaal | Comments(0)
Een Levensverhaal | Comments(0)
Ierland
Ierland | Comments(0)
Soms vergeet ik bijna waar deze weblog eigenlijk om begonnen is; het wel en wee na mijn hart-longtransplantatie in Mei 2007. Soms, ook,vergeet ik wel eens dat ik eigenlijk steeds weer ongelooflijke dingen meemaak… Lees maar eens mee:
Ik heb al in een eerder 'hoofdstuk' geschreven dat we dit jaar weer gingen proberen in Ierland te geraken. En ja, het is gelukt. En geloof me; dat was een gelukzalig moment toen we eindelijk in Cork landden. We hadden het gehaald!! Nu wel!
En toen begon de ellende…
Niet dat we geen mooie, fijne vakantie hebben gehad; integendeel. Ierland is prachtig en onwaarschijnlijk vruchtbaar en groen. Dat alles te dankzij de Golfstroom en vooral veel regen. Regen waar wij ook mee te maken hebben gehad, al was het niet zo heel storend.
Integendeel; na een aantal weken met 35 graden en meer in Nederland was 15 tot 18 graden en af en toe een bui wel een prettige verademing.
Nee, de ellende begon met rijden. Want niet alleen kregen we een draak van een auto, die we voor de gelegenheid "Berta" hebben genoemd, naar de eerste de beste koe, ook konden we de weg naar het eerste Bed & Breakfast net buiten Cork niet vinden – wat resulteerde in een herhaalde en mislukte poging Cork uit te rijden waardoor we eigenlijk steeds weer Cork in reden. Maar het ergst waren de wegen in het zuiden van Ierland. Die zijn van een dermate povere kwaliteit dat ik elk van de 1400 Km die we in Ierland gereden hebben in opperste concentratie heb doorgebracht.
Eenmaal terug van vakantie was ik alleen daardoor al volledig gesloopt.
Om een idee te geven; dit landweggetje mag dan een schitterend uitzicht hebben, maar het is een grote, doorgaande weg met een maximum snelheid van… 100 Km/u !!
En het plaatselijk verkeer overschrijdt die snelheid ook nog.
Maar ondanks dat hebben we veel gezien en veel gedaan, waarbij we uiteraard ook de nodige foto's gemaakt hebben.
En om een idee te geven hoe die foto's er uit zien; even een voorproefje van Kylemore Abby:
Ik bedoel maar: zo slecht hebben we het nou ook weer niet gehad…
Ladies Day
Ladies Day | Comments(0)
De afgelopen weken ben ik het kaf van het koren aan het scheiden. Wat goed is kan blijven, wat slecht is gaat de prullenmand in. En langzaam maar zeker staat de 500 Gb externe HD steeds minder vol overbodige muziek.
Vandaag had ik er even geen zin in. Vandaag wilde ik er 'even tussenuit' als het ware. Vandaag heb ik gewoon weer eens CD's geluisterd. En voor de gelegenheid had de dag vandaag een thema: Ladies Day.
Achter elkaar hoorde ik:
Daarna:
Negen Engeltjes die mijn oortjes verwenden. Maar om niet teveel verwend te worden ben ik toch maar geëindigd met…
Want het is wel leuk hoor, dat zingende grietenkoor vandaag. Maar zoals Joe het in een van zijn songs op dit album zelf zegt:
"It's all Too Much".
De Moord op het Tuinpad
De Moord op het Tuinpad | Comments(0)
Negen uur; geen Iep. Tien uur; geen Iep. Elf en twaalf uur, nog steeds geen Iep… Zou er iets met hem (of haar) aan de hand zijn??
Het eerste teken van leven van Iep kregen we om tien over een. Meneer (of mevrouw) kwam onder het gebladerte vandaan en ging parmantig op ons tuinpad sjokken. Zelfs zonder de vleugelondersteuning die hij (of zij) de dagen ervoor steeds nodig had gehad. Iep leek al een hele vogel te worden, en zelfs moeder voerde Iep steeds grotere insecten.
Maar Moeder Natuur is hard. En om dat nog maar eens te onderstrepen werden we tijdens de koffie opgeschrikt door een hevig noodsignaal van Moeder Merel.
We gingen kijken, maar waren al te laat:
Een grote Ekster torende hoog boven Iep uit en viel het arme diertje aan. Moeder Merel stond erbij, schreeuwde de longen uit haar bruine lijfje, maar kon tegen zo een groot beest niets beginnen. Sterker nog, de Ekster sloeg er totaal geen acht op en ging door waar hij mee bezig was. En Arme Iep kreeg de ene pik op de kop na de andere.
Toen de ekster ons zag, besloot hij het hazen- ( of ekster-) pad te nemen en vloog hij op.
Moeder trok zich ook terug, maar bleef dicht in de buurt van onze arme Iep. Met zijn laatste krachten kroop het diertje naar de Hortensia en school daar tegen de regen.
Toen we een half uurtje later gingen keken konden we niets anders constateren dan dat Iep het einde van de Zondagmiddag niet gehaald had.
Iep was vermoord op het tuinpad.
Rust zacht, lieve Iep…
P.S.: Maar ach; Eksters moeten ook eten…
“iep”
“iep” | Comments(0)
We hebben hem (of haar) maar een naam gegeven; Iep. Vanwege het geluid natuurlijk.
Nog voordat we vanochtend aan het ontbijt zaten, móesten we weten of het jonge, gisteren nog zo boze (en broze) mereltje nog in leven was.
En omdat Moeder Merel dicht in zijn (of haar) buurt zat en ons met argusogen bezag, hadden we het arme beestje snel gevonden. Meer dood dan levend en zwaar ademend zat hij (of zij) onder de bladeren van onze wingerd.
Een uurtje en enkele maaltijden later echter…
Gelukkig, de eerste nacht is overleefd…
Boos
Boos | Comments(0)
Een klaaglijk gepiep lokte me vanochtend de tuin in. Op de grond, een halve meter van onze achterdeur vandaan, zat een jonge merel. Gisteren nog in het nest, vandaag er uit gevallen. Best zielig eigenlijk.
"Het is nu eenmaal de natuur", zo beantwoordt de Vogelbescherming al die mensen die dezelfde vraag stellen als ze een jong, uit het nest gevallen mereltje zien. "Niks aan doen, de oudervogels blijven in de buurt en zullen het jong blijven voeren."
Zo gezegd, zo gedaan. Maar wel met camera en nieuwsgierigheid in de hand.
En verhip, het kleine beestje, voor wiens leven ik vanochtend geen cent meer gaf, houdt nog steeds dapper stand. Met dank aan Moeder Merel die zich, bij de minste of geringste kik van de kleine, meteen laat zien en direct voor koek en zopie gaat zorgen.
Net nog maar eens stiekem naar de kleine gaan kijken. Maar de kleine was boos. Niet omdat-ie niks te eten had gekregen, zeker niet. Moeder Merel heeft het er al de hele dag flink druk mee.
Meneer (of mevrouw) was boos omdat ik voor z'n (of haar) neus ging zitten en…
En nu maar hopen dat-ie de nacht doorkomt…
Ierland
Ierland | Comments(0)
We gaan het weer proberen. Vorig jaar viel het reisje naar Ierland in het water, maar dit jaar gaan we wel.
UIteraard zijn de voorbereidingen al achter de rug en is een groot deel van de vakantiepret alweer voorbij. Nu begint de vakantiestress.
Hebben we aan alles gedacht? Is alles goed geregeld? Zijn we niets vergeten? Zullen we het vliegtuig halen?
Van die dingen dus.
Een ding is zeker; de vakantieboodschappen zijn al binnen…
Toch…
Toch… | Comments(0)
Toch hoeven we de beschuit met muisjes nog niet helemaal af te schrijven…
Kijk maar:
Jammer
Jammer | Comments(0)
De natuur is hard en dus loopt alles niet altijd zoals wij dat graag zouden zien.
Herinnert u zich de twee en een halve merelbaby nog? Vrolijke foto toch? Die foto was gemaakt op 19 april.
Het is nu 22 april en u voelt ‘m al… Het nest is leeg. Helemaal leeg.
Wie dit wanneer en waarom gedaan heeft is ons een raadsel, maar het feit dat er gisteren veel commotie rond het nest was en het feit dat er plotseling kauwtjes in de buurt zitten zegt misschien genoeg.
Maar de lente is nog vroeg en Pa en Moe Merel zullen zich vast wel weer een stekkie vinden om opnieuw te beginnen.
Hopelijk is dat weer ergens in onze tuin.
Beschuit met Muisjes
Beschuit met Muisjes | Comments(0)
Hoewel het hier in Zuid-Limburg vandaag bewolkt en slechts 13 graden was, is het toch lente. Echt!
Lammetjes kleuren de velden wit en veulens dartelen gezellig in het rond. Vogels fluiten, maken elkaar het hof, paren (vlak voor onze neus!) en bouwen nestjes. Dat, gecombineerd met hier en daar een echte zonnige en (volgens WeerOnline) Warme Korte Rokjesdag, maakt dat je het gevoel hebt dat het toch een mooie lente gaat worden.
En het wordt weer "een nieuwe lente en een nieuw geluid", zoals Herman Gorter al schreef.
Het geluid, bijvoorbeeld, van bedelende merels. Zoals deze twee (en een half).
Ze moeten daarvoor wel eerst wat groter worden, zodat ze de door Pa en Moe Merel uit het verse gras geplukte piertjes ook daadwerkelijk door de strot kunnen krijgen. Het gebedel van de twee (en een halve) keeltjes zal oorverdovend zijn. Pa en Moe zullen het er maar druk mee krijgen.
Maar wat dacht je dan van deze meneer?
Deze meneer (en dat het een meneer is kon ik aan zijn olijke gezang horen) heeft, samen met vrouwlief maar liefst negen hongerige keeltjes te voeden.
Het zal een lawaaierige achtertuin worden; de nestjes hangen immers vrijwel recht tegenover elkaar!
Kwetterende, ongeduldige jonkies links en rechts van onze rozenboog. Boze, mopperende vaders uit zowel de merel als de mezenhoek die er alles aan zullen doen Helmi en mij uit de buurt van de pasgeborenen te houden. Het wordt een spannende lente.
Benieuwd hoeveel jonkies er uiteindelijk uit gaan vliegen…
En hoeveel beschuit met muisjes we zullen moeten gaan eten.